เดี๋ยวโลกก็ลืมเรา อย่าเศร้าไปนักเลย ยิ้มให้กันเถิดเพื่อนเอ๋ย เหมือนไม่เคยมีน้ำตา

กวาดขยะออกไปจากใจบ้าง อย่าปล่อยปละขยะค้างคาถังฝัน หากมัวว่าด่าใครเป็นเช่นขยะนั้น กองขยะจะเหหันหกใส่ตัว

สวัสดีเจ้าดอกไม้ แม้แดดไอจะไม่ราแสง แม้ลมร้อนจะยังร้อนแรง แต่หัวใจยังแข็งแกร่งแกว่งช้าช้า

  คิดถึงสถานที่ที่เคยอยู่ คิดถึงประตู หน้าต่าง ข้างระเบียงฝัน คิดถึงห้องน้ำ ห้องครัว ยิ้มหัวกัน คิดถึงห้องนอน ห้องนั้น เธอฉันเคียง

  เก้าอี้ตัวเก่าเราเคยนั่ง เคยเคียงข้างฟังความในใส่ใจฝัน เคยเคียงข้างนั่งดูดาวเอาใจจันทร์ เคยผูกพันความจริงไว้พิงใจ

  ในขณะที่เราร้องไห้ อาจคล้ายคล้ายในโลกนี้ไม่มีหวัง ฝันเฉื่อยเฉื่อยเปื่อยผุพัง ล้มไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังล้ม

  คิดุถึงสถานที่ที่เคยไป คิดถึงต้นไม้ที่เคยไกวชิงช้าฝัน คิดถึงถนนที่เคยเดินจูงมือกัน คิดถึงแม่น้ำนิจนิรันดร์ไหลผ่านเมือง

  ไม้กระดานบ้านชิงช้า อาจได้มาจากป่ากว้าง เชือกสายทั้งสองข้าง อาจได้มาจากป่าช้า

  สวัสดีเจ้าดอกไม้ มานั่งใต้ต้นไม้ไกวกิ่งฝัน มานั่งใต้ร่มเงาของกันและกัน มานั่งพิงจินตนาการของฉันเธอ

  สวัสดีเจ้าดอกไม้ เธอกำลังเดินทางเพื่อสิ่งใดเล่า เดินทางไกลเพื่อไขว่คว้าเงา หรือเพื่อไต่ขุนเขาไปไขว่คว้าจันทร์

  สวัสดีเจ้าดอกไม้ ได้ยินไหมเสียงหัวใจผีเสื้อเต้น ได้ยินไหมเสียงหัวใจแมลงปอไหวเอน ได้ยินไหมเสียงแมลงภู่ล้อเล่นลม

  สวัสดีเจ้าผีเสื้อ ดูสิ ‘เรือเมฆา’ ล่อง ลอยละลิ่ว พลิ้วคลื่นลม พรมละออง เรือเมฆาฟูฟ่องเหนือท้องฟ้า

  สวัสดีเจ้าผีเสื้อ ชีวิตที่เหลือเธออยู่เพื่อสิ่งไหน อยู่เพื่อรัก อยู่เพื่อฝัน อยู่เพื่อดวงใจ หรืออยู่เพื่อใช้ชีวิตไปวันวัน

  สวัสดีเจ้าผีเสื้อ เจ้าโบยบินเพื่อสิ่งใดเล่า โบยบินเพื่อแรงใจหรือแรงเงา หรือโบยบินเพื่อเจ้าดอกไม้

คลื่นทะเล กระเซ็นโดนหน้ากระดาษ กลายเป็นบรรทัดแรกของบทกวี …

..   จรวดพุ่งฉิว ข้ามทิวไม้ ทะลุปลายเมฆ ไวไป,ไวไป

..   ต้นไม้กลายเป็นงู เลื้อยรากขู่กำแพง แทงรากเข้ารุกล้ำ ชายคาค้ำคงจะทรุด

  ลมแล้งแรงร้อน ปลิดใบไม้อ่อนก่อนวัย ลมคมดั่งขวาน โค่นต้นมะม่วงทั้งเล็กใหญ่

… เมฆขาวขาว แค่ชั่วคราวเดี๋ยวก็เทา เมฆเทาเทา แค่ชั่วคราวเดี๋ยวก็ดำ

  แดดสายส่ายเต้น ฝุ่นเล่นระบำแดด ผีเสื้อแสดผึ่งปีกร่อน ดั่งจิตกรระบายฟ้า

  เช้าชื่น แม้คืนช้ำ มุกน้ำค้าง พราวพร่างเช้า