ผมได้มีโอกาสเขียนเรื่องเกี่ยวกับช้างไปครั้งหนึ่ง แต่วันนี้ก็ต้องลุกขึ้นมาเขียนอีกครั้ง เนื่องจากว่า ทนกับการโปรโมรตเกี่ยวกับหมีแพนด้ามากจนเกินกว่าความจําเป็น โดยที่การโปรโมรตนั่นทําให้ผู้ที่มีจิตใจรักช้างเกิดความรู้สึกลําเอียงต่อการให้ความสําคัญ ไม่ว่าจะเป็นการเสนอข่าว หรือทุ่มงบไปกับการโปรโมรต รวมถึงการชิงรางวัลในการตั้งชื่อ ล้วนแล้วเป็นสิ่งที่น่าระอายแก่ชาวไทย โดยที่เราลืมกันไปแล้วหรือว่าสัตว์คู่บ้านคู่เมืองของเราก็คือช้าง แต่วันนี้ช้างที่เจ็บอยู่กับไม่ได้รับความสนใจ จากรัฐบาลหรือประชาชนบางกลุ่มที่หันไปให้ความสนใจกับหมีแพนด้า ตอนนี้ปัญหาช้างเร่ร่อนมีมากมาย แต่รัฐกับเอาเวลาไปดูแลเพียงแค่หมีสองตัว และยังจะพยายามขอรัฐบาลจีนเพื่อยืดเวลาในการส่งมอบคืนไปอีก และที่น่าเสียใจต่อรัฐบาลชุดนี้ที่พยายามจะสร้างศูนย์วิจัยหมีแพนด้า รัฐบาลลืมไปแล้วหรอว่า ประเทศไทยก็มีศูนย์ช้างไทย ที่ต้องการงบดูแล และต้องการเงินในเป็นค่าใช้จ่ายในการรักษาช้างที่บาดเจ็บจาก การที่ต้องออกไปหาอาหารทานนอกพื้นที่ อยากจะฝากเรื่องนี้ไปถึงท่านสุรนันท์ที่จะมีโอกาสเข้าถึงรัฐบาลได้ ผมเป็นแค่ประชาชนคนนึงคงไม่อาจมีปากเสียงได้ แต่ท่านสามารถเป็นตัวแทนของคนที่มีความรู้สึกสงสารช้างไทย ผมไม่อยากจะเห็นว่าวันนึงช้างไทยต้องหมดไปพร้อมกับความทรงจําของเยาวชนว่าประเทศไทยมี หมีแพนด้าเป็นสัญลักษณ์