‘คำ ผกา’ เปลือยอก และใจ ส่งข้อความเรียกร้องปล่อยตัวอากง

“ไม่มีความเคียดแค้น ในหัวใจที่เปลือยเปล่า”

ชี้สังคมไทยต้องก้าวข้ามความกลัว ถอดทิ้งอคติ และสำรวจจิตใจ

ตัวเองในฐานะเพื่อนมนุษย์

 

เมื่อวันพุธที่ผ่านมา หลายคนอาจได้เห็นแคมเปญ ‘ฝ่ามืออากง’ กันไปบ้างแล้วในเฟซบุ๊ก การรณรงค์

ดังกล่าวเริ่มต้นโดยปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์ นักวิจัยจากสถาบันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา ประเทศสิงคโปร์

เพื่อเรียกร้องอิสรภาพให้แก่นายอำพล (ขอสงวนนามสกุล) ผู้ถูกตัดสินจำคุก 20 ปีด้วยการถูกกล่าวหา

ว่าส่งข้อความทางโทรศัพท์มือถือที่มีเนื้อหาหมิ่นเบื้องสูงจำนวน 4 ข้อความไปยังเลขาส่วนตัวของอภิสิทธิ์

เวชชาชีวะ นายกฯ(ขณะนั้น)

 

แคมเปญดังกล่าวได้รับความสนใจจากผู้ใช้เฟซบุ๊กในไทยและต่างประเทศอย่างรวดเร็ว โดยมีคนส่งภาพ

ตัวเองที่มีข้อความ “อากง” เขียนบนฝ่ามือมาร่วมในการรณรงค์ดังกล่าว 150 คนในเวลาเพียง 2 วัน

หนึ่งในนั้น มีรูปหญิงสาวเปลือยพร้อมข้อความ “No Hatre for Naked Heart”

หราอยู่บนหน้าอกหน้าใจ พร้อมคำว่า “อากง” บนฝ่ามือ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากลักขณา ปันวิชัย

หรือนักเขียนชื่อดังในนาม “คำ ผกา”…

เธอเล่าถึง “Art project” ชิ้นนี้ ซึ่งเป็นภาพเปลือยของเธอพร้อมข้อความ

“No Hatre for Naked Heart”  (ไม่มีความเคียดแค้น ในหัวใจที่เปลือยเปล่า)

เขียนด้วยน้ำหมึกดำอยู่บนอกสองข้างของเธอว่า

อยากจะสื่อออกไปยังสังคมไทย ให้ถอดอคติส่วนตนออกไปจากจิตใจ และลองเปลือยใจ

เพื่อสำรวจถึงความมีมนุษยธรรมในฐานะเพื่อนมนุษย์ และตั้งคำถามดูว่าทำไมกรณี

ของอากงจึงเกิดขึ้นได้ มันเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ไหม และมันมากเกินไปหรือเปล่า

 

“แทนที่จะหลบอยู่หลังตู้เย็น หลบอยู่หลังหน้าจอคอมพ์ อย่างน้อยเราก็ได้ทำอะไร

ซักอย่าง ที่จะก้าวข้ามความกลัวนั้นไป และส่งข้อความออกไปยังสังคม…ให้สังคมไทย

นั้นก้าวพ้นความกลัวไปด้วยกัน”

 

‘คำ ผกา’ กล่าวว่า งานชิ้นนี้ เปรียบเสมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่ใช้ร่างกายประท้วงต่อ

ความไม่เป็นธรรมในสังคม ซึ่งการกล้าเปิดกาย-ใจ และการกล้าเปิดเผยตัวตนนี่เอง

ที่เป็นการเผชิญหน้าและเอาชนะความกลัวได้อย่างแท้จริง

 

 

 

 

ประวิตร โรจนพฤกษ์ สัมภาษณ์ “ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์” นักรัฐศาสตร์

สถาบันเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาแห่งสิงคโปร์ ถึงที่มาและวัตถุ

ประสงค์ของแคมเปญฝ่ามือ “อากง” ซึ่งกำลังได้รับการกล่าวขานถึง

มากยิ่งขึ้นเป็นลำดับในโลกเฟซบุ๊ก

 

1) ทำไมจึงมีการรณรงค์นี้

เรามาจนถึงปลายทางแล้วเมื่อพูดถึงความยุติธรรมในประเทศไทย

กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมือง

เพื่อทำลายฝั่งตรงข้ามมากขึ้น … แคมเปญนี้ได้รับแรงบันดาลใจ

จากโครงการ “ความไม่กลัว” ของพม่า ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก

นางอองซาน ซูจี เพื่อสนับสนุนความกล้าหาญให้แก่นักโทษทาง

การเมืองจำนวนมากในพม่า นี่เป็นการรณรงค์อย่างสงบสันติ

เราต้องการส่งสาร โดยการเขียนชื่อ “อากง” บนฝ่ามือ เพื่อสนับ

สนุนและรณรงค์เพื่ออิสรภาพของเขา

 

2) ทำไมจึงเป็นอำพล ไม่ใช่นักโทษทางมโนสำนึกรายอื่นๆ

 

อำพลได้ตกเป็นเหยื่ออย่างแท้จริงในเกมการเมืองนี้ เขาเป็นเหยื่ออย่างสมบูรณ์แบบ

ในแง่ที่ว่า นี่คือชายชราเชื้อไทย-จีน ผู้ซึ่งอาจไม่เคยรู้จักกฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ

เลย ผู้ซึ่งอาจจะไม่ได้พูดภาษาไทยได้อย่างดี ผู้ซึ่งอาจจะไม่ได้ชำนาญทั้งการใช้โทรศัพท์

มือถือและการส่งข้อความทางมือถือดีนัก ผู้ซึ่งไม่ได้แอคทีฟ (กระตือรือร้น – มติชนออนไลน์)

ทางการเมือง แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้ป้องกันเขาจากการถูกกล่าวหาและจับกุม สิ่งที่เลวร้ายที่สุด

คือระยะเวลาของการตัดสินโทษ 4 เอสเอ็มเอส เท่ากับ 20 ปี นี่คือประเทศไทยหรือ …

 

3) คุณคาดหวังอะไรจากแคมเปญนี้

 

หวังว่านี่จะเป็นการส่งสัญญาณที่เข้มข้นไปยังรอยัลลิสต์ เพื่อให้เห็นเหตุผลเบื้องหลัง

คำตัดสินอากง ได้เห็นว่าพวกเขาหาประโยชน์จากกฎหมายหมิ่นฯ และที่สำคัญกว่าคือ

 พวกเขาอาจทำให้สถาบันอันเป็นที่รักเสื่อมถอยลงได้จริงๆ ข้อโต้แย้งของผมคือ ยิ่ง

กฎหมายนี้ถูกใช้มากเท่าไหร่ กลับจะยิ่งทำให้สถาบันฯ อยู่ในสถานะที่ลำบากขึ้น

 

4) ใครเป็นคนเริ่มความคิดนี้

 

ผมเป็นคนเริ่มความคิดนี้ อย่างที่บอก ผมได้แรงบันดาลใจจากแคมเปญ “ความไม่กลัว”

ของพม่า ชาวพม่ามีความกล้าหาญในการต่อสู้กับความอยุติธรรมและสนับสนุนนักโทษ

ทางการเมือง ทำไมคนไทยจึงไม่สามารถทำคล้ายๆ กันได้

 

5) ตอนนี้มีผู้ร่วมรณรงค์แล้วเท่าไหร่ (เช้าวันพฤหัส 1 ธ.ค.)

 

มี 150 คนบนเฟซบุ๊กที่แสดงความสนใจที่จะเข้าร่วมแคมเปญ ก็ไม่เลว คิดดูว่ามันเพิ่ง

เริ่มเมื่อวาน … หลายสิบคนส่งรูปของพวกเขาที่มีคำว่า “อากง” บนฝ่ามือมาร่วมแคมเปญ

 

 

ที่มา มติชนออนไลน์ ,ประชาไท  ,voice tv

 

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

 

เมื่อ “วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล” ตั้งคำถามเรื่อง “112 กับปรากฏการณ์อากง”