Wisdom House โรงเรียนปัญญาแห่งศตวรรษที่ 21

ในศตวรรษที่ 21 ภูมิปัญญาแบบ Wisdom จะกลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่า

นับจากนี้ โลกจะแข่งขันกันรุนแรงมาก เมืองไทยต้องหันมาทบทวนตัวเอง เราต้องผลิตคนที่มีความคิดลึกซึ้ง เพื่อเพิ่มศักยภาพในการแข่งขัน ทำให้สินค้ามีมูลค่าเพิ่ม

ตัวอย่างในอเมริกา ระบบสังคมเศรษฐกิจการเมือง ล้วนแต่สนับสนุนให้ผู้คนขบคิดอย่างลึกซึ้ง เยาวชนอายุ 16-17 ปี ต่างต้องเริ่มต้นดิ้นรนในชีวิตกันแล้ว มันมีระบบบางอย่างที่บีบบังคับให้วัยรุ่นต้องคิดเรื่องการทำมาหากิน เรื่องการช่วยเหลือตัวเอง แต่เมืองไทยนั้น “สบายจนเคยตัว” ทำให้เด็กไทยมีปัญหาชีวิตมากมาย อ่อนแอและเปราะบางทางจิตใจ ไม่มีหลักยึดในการดำรงชีวิต เคว้งคว้าง ลอยไปลอยมา เมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็มีปัญหาในการทำงาน การพัฒนาผลงานให้สามารถแข่งขันได้ในระดับโลก นับจากนี้ไป โลกาภิวัตน์จะไม่อนุญาตให้เราปิดตัวเอง แข่งขันกันในประเทศเหมือนอย่างเดิมอีกต่อไป

Wisdom House จึงเป็นเหมือน “หลักสูตรทดลอง” เพื่อการพัฒนาเยาวชนไทยในการรับมือกับศตวรรษที่ 21 หากสุดท้ายผู้เรียนจะต้องนำความรู้ไปประยุกต์ในชีวิตประวัน ซึ่งง่ายกว่าดิ้นรนเองแบบเด็กอเมริกันที่ต้องเริ่มทุกอย่างจากศูนย์

Wisdom ที่ใช้ในบริบทนี้ย่อมไม่ใช่คำไทยที่แปลว่า ปฏิภาณ หรือ ความเฉลียวฉลาด เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่เป็นทั้งปฏิภาณและความเฉลียวฉลาด ผสมผสานกันอย่างลงตัว ยิ่งกว่านั้น เรานิยามเพิ่มไปด้วยว่า คือ การคิดใหม่ ไม่ติดในกรอบเดิม (rethink) รู้จักปรับเปลี่ยนประเมินค่าสรรพสิ่งด้วยสายตาสดใหม่ ตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป (revalue) แต่นั่นยังไม่พอ เราต้องการให้ Wisdom House ของเรา กินความรวมถึง การรู้จักคิดสร้างสรรค์ (creativity) ที่จะช่วยสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้าและบริการ การคิดสร้างสรรค์นั้น ไม่ใช่การคิดเพ้อฝัน สะเปะสะปะ แต่ต้องตอบสนองความต้องการของเพื่อนร่วมโลก ก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งทางวัตถุและจิตใจ ดังนั้น เราจึงตัดสินใจเพิ่ม ความสามารถในการทำกำไร (profitability) เข้ามาด้วย ซึ่งเป็นความเฉลียวฉลาดอีกตัวหนึ่งที่มาช่วยเสริมให้ Wisdom ของเรามีคุณภาพลึกล้ำมากขึ้น สุดท้ายแล้ว คนรุ่นใหม่จะต้องฝึกฝนการคิดเชิงบวก(positive thinking) ให้กลายเป็นนิสัย เพราะการจะสร้างสรรค์โลกได้นั้น เราต้องมีพลังและความสนุกในการที่จะดำรงชีวิตเสียก่อน

การคิดในแง่บวกจะต้องคิดอย่างถูกวิธีด้วย ไม่ใช่สักแต่ว่าคิดบวก ผมเคยเห็นหนังสือ How to เล่มหนึ่งที่โด่งดังมาก The Secret คนทั่วไปอ่านแล้วชอบทันที เพราะโปรโมตกันอย่างเป็นระบบ ที่อเมริกาโด่งดังมาก ก่อนหน้านี้ผมเคยเจอหนังสืออีกเล่มหนึ่งเห็นหน้าปกแล้วสุนทรีย์รื่นรมย์ แต่เมื่อเปิดมาเจอเนื้อในแล้ว ให้ความรู้สึกที่หดหู่ เขาพูดประมาณว่า “สตาร์บัคส์ทำได้เพราะใจรัก” ผมคิดว่า ใจรักเป็นสิ่งสำคัญ แต่มันต้องมีอะไรมากมายกว่านั้น ซึ่งถ้าคนอ่านเพียงแค่นี้ หลงเชื่อแล้วไปทำตาม ก็พินาศทันที

The Secret มันเข้าไปจับหัวใจคน คือ อธิษฐาน อธิษฐาน อธิษฐาน มันคล้ายๆ กับ วลีที่ว่า “Starbucks ใจรักแล้วคุณจะสำเร็จ” คิดแบบนี้ก็ช่วยเร้าอารมณ์ให้ฮึกเหิม แต่ในความเป็นจริงมันต้องมีอีกหลายปัจจัยประกอบเข้ามา ถึงจะทำได้สำเร็จ ทั้งต้องทำงานหนัก กล้าเสี่ยง กล้าเผชิญปัญหา คือมันมีอะไรมากกว่าความรักล้วนๆเพียงอย่างเดียว

ผมเห็นหนังสือ How to จำนวนมาก ที่พูดถึงการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หากทว่าแท้จริงกลับไม่เข้าใจลึกซึ้งว่าความสุขคืออะไร แม้แต่การเข้าถึงความสุข ก็ต้องใช้ความรู้ ไม่ใช่ว่ามีเงินมากมายแล้วจะมีความสุขได้ง่ายดาย บางคนคิดเลยเถิดไปถึงว่า “คนจน คือ คนที่มีความสุข” ซึ่งก็เป็นความเข้าใจที่เตลิดเปิดเปิง ร่ำรวยหรือยากไร้ย่อมมีส่วนเกี่ยวข้องกับความสุขแต่ไม่ใช่ปัจจัยสำคัญ สิ่งที่กำหนดความสุขก็คือ การพัฒนาปัญญาเพื่อให้รู้เท่าทันตัวเอง รู้ว่าจะจัดการชีวิตอย่างไรให้มีความสุขเปี่ยมล้น ในวันคืนแสนสั้นของเรา

โครงสร้างหลักสูตรของ Wisdom House

ใครจะลองนำไปใช้ ทั้งในเชิงส่วนตัว หรือธุรกิจการค้า ก็ได้ไม่ว่ากัน

 1. การวิพากษ์เพื่อสร้างสรรค์สิ่งใหม่ (Critical and Creative)

ระบบการเรียนการสอนแบบคลาสสิคของชาวกรีก-โรมัน ถือว่าเป็นอารยธรรมเริ่มแรกที่ให้ความสนใจในการสร้างระบบเรียนรู้ของปัจเจกบุคคลและสังคม ผ่านการใช้ปัญญาอย่างมีหลักเกณฑ์และเหตุผล หลุดพ้นจากการปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม หรือศรัทธาสิ่งใดอย่างงมงาย ปลอดพ้นจากการไต่สวนตรึกตรองให้รอบคอบ

การไตร่ตรองเหตุผลนั้น คนไทยจำนวนมากเข้าใจผิดว่า ต้องใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์ ที่สลับซับซ้อน แต่แท้จริงแล้ว หากเราแม่นยำในหลักเกณฑ์และวิธีการที่ถูกต้องแล้ว คณิตศาสตร์ก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นเสมอไป แน่นอนว่า คณิตศาสตร์ช่วยทำให้ความคิดเป็นรูปร่าง จับต้องได้ แต่มันก็ไม่ใช่ตัวตัดสินชี้ขาด การยึดติดกับคณิตศาสตร์มากเกินไป บางครั้งกลับกลายเป็นผลร้าย เพราะเท่ากับไปสร้างความงมงายชุดใหม่ขึ้นมา โดยไม่รู้ตัว
วิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ที่กำลังคุกคามชาวโลกอยู่ในขณะนี้ ได้เริ่มต้นจากความศรัทธาในคณิตศาสตร์และสมการอันสลับซับซ้อนซึ่งสามารถเสกสรรค์ตราสาร Subprime ซึ่งแต่เดิมเป็นสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ให้กลับกลายเป็นสินทรัพย์ชั้นดีไปได้ในชั่วข้ามปี หากเมื่อมนต์เสน่ห์ของคณิตศาสตร์ได้เลือนหายไป หายนะภัยของความลุ่มหลง ก็ได้ปรากฏชัดเจนเจ็บปวดยิ่งในปัจจุบัน

ปัญญาของกรีกและโรมัน เริ่มต้นด้วยการ “ถกเถียงและโต้แย้งอย่างเป็นระบบ” ในระบบการเรียนการสอนของตะวันตกนั้น จะมีจุดแข็งที่กระบวนการ Debate and Discussion อย่าพึ่งอคติในสิ่งที่เรายังไม่เข้าใจ แม้ชื่อจะดูไม่ดี แต่มันมีคุณประโยชน์สำคัญบางประการ ซึ่งผมคิดว่าเมืองไทยยังอ่อนด้อยในเรื่องนี้ เพราะคนกลุ่มหนึ่งจะไม่เห็นด้วยเลย กลัวว่าจะกลายเป็นชนวนให้คนในสังคมทะเลาะกัน แต่นั่นเพราะเรายังไม่เข้าถึงวิธีการที่แท้จริง ซึ่งสร้างสรรค์มากกว่าทำลาย

การถกเถียงอย่างสร้างสรรค์ ต้องเริ่มจากการมองโลกอย่างหลากหลาย เห็นทั้งข้อดีและข้อเสีย เห็นทั้งจุดอ่อนและจุดแข็ง แต่คนส่วนใหญ่นั้น เมื่อปักใจเชื่ออะไรแล้ว ก็มักจะเทไปในทางนั้นจนหมดตัว ตัวอย่างเช่น หลักคิดแบบ Positive thinking ถ้าคนที่ไม่ชอบ หรือเคยประสบกับด้านลบของวิธีคิดแบบนี้มาก่อน ก็จะมองหลักคิดแบบนี้ในแบบแง่ร้ายไปเลย ขณะที่บางคนซึ่งเคยมีประสบการณ์ดีๆกับวิธีคิดแบบนี้ ก็จะเชื่อสนิทใจไปเลย ไม่เคยไต่ถามถึงจุดอ่อนข้อบกพร่องเลย

Wisdom ที่แท้จริงจะต้องนำไปสู่ภาวะWin-Win คือ สร้างประโยชน์ให้ตนเอง แล้วต้องสานประโยชน์นั้นไปสู่ผู้อื่นด้วย แต่ถ้าให้ดีต้องยกระดับจนถึงขั้นดีเลิศ (Best) ไม่ใช่ดีธรรมดา(Good) หากเราทำให้ผลงานของเราดีกว่ามาตรฐาน มันจะส่งผลยาวไกลไปถึงลูกหลาน หลายเจเนอเรชั่นหลายชั่วอายุคน

การถกเถียงเป็นกระบวนการหาความรู้ที่ยอดเยี่ยมชนิดหนึ่ง เพราะมันนำไปสู่ “กระบวนการคิดได้ด้วยตนเอง” อาจารย์ผมเคยพูดไว้ว่า การเรียนในมหาวิทยาลัยไม่ใช่การเรียนที่สอนเนื้อหาหรือผลลัพธ์ แต่เป็นการสอนที่จะทำให้คนรู้ว่าจะไปหาความรู้ได้ที่ไหน สอนว่าจะคิดอย่างไร นี่คืออุดมคติสูงสุดของการเรียน ในแต่ละปีมีนักศึกษาไม่กี่คนที่ทำได้ถึงระดับนี้ ไม่ต้องพูดถึงในเมืองไทย

ผมขอยกตัวอย่าง จากหนังสือเล่มหนึ่ง Guanxi (The Art of Relationships) : Microsoft, China, and Bill Gates’s Plan to Win the Road Ahead ซึ่งเป็นเรื่องราวการเข้าไปลงทุนของ Microsoft ในจีน เพื่อเฟ้นหาคนเก่งชั้นเลิศ ไม่ใช่เก่งธรรมดา เพราะบริษัทชั้นเลิศ ย่อมต้องการพนักงานชั้นเลิศ เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ แต่แม้จะ Deal เฉพาะกับคนเก่งระดับครีมของจีน ก็ยังพบปัญหาหนึ่งที่น่าสนใจมาก คือ นักศึกษาปริญญาเอกที่เก่งๆเหล่านั้น มักจะทำวิทยานิพนธ์ปริญญาเอก ตามที่อาจารย์กำหนดมา ในขณะที่หัวหน้าศูนย์วิจัยซึ่งเป็นคนจีนที่ไปศึกษาต่อในอเมริกานั้น ตอนที่ทำปริญญาเอก เขาเกิดความคิดที่ขัดแย้งกับอาจารย์ แต่อาจารย์กลับพูดประมาณว่า “ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณคิด แต่ผมให้อิสระอย่างเต็มที่ในการทำตามสิ่งที่คุณคิด” แล้วสุดท้าย งานชิ้นนั้นได้ผลงานออกมาดีมาก แต่ถ้าเมืองไทยนั้น จะเป็นอย่างไร “ผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณทำ เพราะฉะนั้น คุณต้องไม่ทำ”

การคิดริเริ่ม (Creativity) กับการคิดจากสิ่งที่คนอื่นริเริ่มให้ ย่อมมีความหมายแตกต่างกันมหาศาล แม้แต่ระดับสุดยอดของจีนก็ยังมีปัญหาในด้านนี้ การพัฒนาประเทศจึงเป็นเรื่องสลับซับซ้อน ไม่ใช่แค่ฉลาดแล้วจะทำได้ บางครั้งมันยังขึ้นอยู่กับวัฒนธรรม นั่นคือ ค่านิยมของจีน ยังเต็มไปด้วยอิทธิพลของลัทธิขงจื้อ ดังนั้น แม้แต่นักศึกษาปริญญาเอก ก็ยังต้องพึ่งพาอาจารย์ในการริเริ่มให้ ขณะที่นักศึกษาปริญญาเอกเหมือนกัน หากทว่าได้ไปใช้ชีวิตในอเมริกา ก็กลับเต็มไปด้วยความคิดริเริ่ม

ปัญหาจึงไม่อาจแก้ไขได้ที่ปัจเจกบุคคลเท่านั้น แต่ต้องปฏิรูปวัฒนธรรมและประเพณีทางสังคมด้วย หากเต็มไปด้วยความเชื่อที่ขัดขวางความคิดสร้างสรรค์ ความเก่งนั้นจึงได้แต่เป็น “ความเก่งในกรอบ” ถ้าไม่มีคนกำหนดกรอบมาให้ ก็ทำอะไรไม่เป็นเลย การจะทำให้คนในชาติรู้จักสร้างสรรค์ รู้จักริเริ่มสร้างผลงานของตนเองจากศูนย์ ย่อมต้องอาศัยการปรับเปลี่ยนวัฒนธรรมควบคู่ไปด้วย

ในอดีตที่อารยธรรมจีนรุ่งเรือง และเป็นเพียงไม่กี่อารยธรรมโบราณที่เหลือรอดมาถึงปัจจุบันก็เพราะมีคนจีนที่รู้จักสร้างสรรค์ เราจะเห็นว่าในอดีต คนจีนมีการประดิษฐ์คิดค้นอะไรมากมาย ไม่ใช่แค่วิทยาศาสตร์ แต่ยังรวมถึงภูมิปัญญา ปรัชญา การเมือง การปกครอง และศิลปะ

หลังจากศตวรรษที่ 16  จีนได้หยุดพัฒนาการและเริ่มหมกมุ่นในตัวเอง ในขณะที่อังกฤษได้ก้าวแซงเข้าสู่ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม ประเทศตะวันตกจึงเริ่มรุกรานแบ่งเฉือนแผ่นดินและทรัพยากรของจีนที่ล้าหลังกว่าไปครอบครอง ประชาชนจีนต้องอดอยากทุกข์เข็ญไม่สิ้นสุดเกือบร้อยปี นับเป็นบทเรียนสำคัญของประเทศที่พัฒนาโดยเทียบกับมาตรฐานของตัวเอง ไม่เปิดหูเปิดตาเปรียบเทียบกับเพื่อนบ้านว่าก้าวเดินล้ำหน้าไปไกลเพียงใด
30ปีที่ผ่านมา จีนเริ่มตั้งหลักได้ และกำลังพัฒนาตัวเองอย่างขนานใหญ่ เมื่อผนวกกับฐานเดิมที่มีคนเก่งจำนวนมากอยู่แล้ว เพียงแต่บริหารเรื่องการสร้างวัฒนธรรมแห่งการริเริ่มสร้างสรรค์เข้าไป จีนก็กลับมาผงาดเป็น “ประเทศศูนย์กลาง” สมกับที่พากเพียรวิริยะมายาวนาน

ส่วนประเทศไทยนั้น ยังคงมีอัตราการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ที่ต่ำยิ่ง จึงดูเหมือนว่าเรากำลังขูดรีดบรรพบุรุษตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ตั้งแต่การก่อตั้งกลุ่ม “สยามหนุ่ม” พระองค์ท่านและข้าราชบริพารได้ร่วมกันสร้างอะไรไว้มากมาย แต่ผ่านมาร้อยกว่าปี เราก็ไม่เคยคิดจะสร้างสิ่งใหม่ที่ก้าวล้ำไปกว่าพระองค์ท่านเลย เรากำลังขูดรีดสิ่งที่ท่านทำ กินบุญเก่าไปเรื่อยๆ แต่ของตะวันตกนั้น เขามีกระบวนการเพิ่มสิ่งใหม่เข้าไปอย่างต่อเนื่อง คิดใหม่ไม่ได้ทั้งหมด ก็ขอให้ยกระดับต่อยอดก็ยังดี

การโต้แย้งถกเถียงหรือวิพากษ์อย่างถูกวิธี นอกจากจะช่วยพัฒนาภูมิปัญญาแล้ว ยังเป็นรากฐานไปสู่กระบวนการคิดสร้างสรรค์ หรืออย่างน้อยต่อยอดจากสิ่งที่มีอยู่เดิม หากเราไม่มีจิตใจแห่งการวิพากษ์ เราจะคล้ายชาวจีนในอดีต คือ แม้จะมีความฉลาดเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ได้ ต้องรอคนมาป้อนจุดเริ่มต้นให้ก่อน จึงสามารถพัฒนาต่อเนื่องไปได้

 2. การคิดเชิงกลยุทธ์ (Strategy and Tactics)

หลังจากที่วางรากฐานระบบการหาความรู้แบบวิพากษ์สร้างสรรค์แล้ว เราจะยกระดับไปสู่การเรียนรู้ในเชิงกลยุทธ์ ซึ่งชนชาติที่ล้ำเลิศที่สุดก็คือ “จีน” ส่วนหนึ่งน่าจะมาจากประวัติศาสตร์อันยาวนาน ลองดูแผนที่ประเทศจีน คุณจะรู้ว่ามันมีภูมิประเทศแตกต่างกันมาก การเข้ายึด การโจมตี การวางกำลัง ณ จุดยุทธศาสตร์ต่างๆ ทั้งหมด ล้วนเอื้อต่อการขบคิดเชิงกลยุทธ์ เพราะฉะนั้น คนจีนจะเก่งค้านนี้ คนจีนทำมาหากิน เอาตัวรอดได้เสมอ สร้างเนื้อสร้างตัวอะไรต่างๆมากมาย แต่มันจะเป็นการสร้างเนื้อสร้างตัวในเชิงกลยุทธ์มากกว่าการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ (Creative) แต่ในอนาคตจะทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว เพราะทุกอย่างล้วนถูกสร้างไว้หมดแล้ว คุณต้องครีเอทของใหม่

อารยธรรมกรีก ซึ่งเป็นชาติที่ถนัดในการคิดสร้างสรรค์ ได้กลับขาดความจัดเจนในด้านกลยุทธ์ จึงกลายเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้อารยธรรมนี้ต้องล่มสลายไปในที่สุด ดังนั้น ทั้งความฉลาดเชิงการวิพากษ์สร้างสรรค์ และความฉลาดเชิงกลยุทธ์ จึงต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน

3. การคิดเชิงประโยชน์ใช้สอยและผลกำไร (Utility and Profitability)

นอกจาก ความฉลาดสร้างสรรค์และความฉลาดเชิงกลยุทธ์ เรายังต้องรู้จักการดัดแปลงความฉลาดทั้งสองด้านให้เกิดประโยชน์ใช้สอยได้จริง (Utility)ไม่ใช่สร้างแต่สิ่งสูงส่งเลอเลิศ แต่กลับไม่เป็นที่ต้องการของมวลมนุษยชาติ และในด้านความฉลาดเชิงประโยชน์ใช้สอย คงไม่มีชาติใดโดดเด่นเท่าเทียมอเมริกา ซึ่งมีจุดเด่นในการสร้างสรรค์โมเดลธุรกิจ อเมริกาเป็นชาติที่มีธุรกิจแหวกแนวล้ำสมัย และยังเจริญเติบโตรุ่งเรืองอีกด้วย ยกตัวอย่างง่ายๆ คือ Google, eBay, Microsoft รวมไปถึง Starbucks ธุรกิจเก่าที่เอามาทำให้ใหม่

คำว่า Profitability คนไทยโดยมากก็จะมองในด้านลบ เช่นเดียวกับคำว่า Debate and Discussion ตามที่เราได้อธิบายอย่างละเอียดไปในตอนต้น ความจริงแล้วคำนี้มีประโยชน์มาก เพราะคนที่ขาดความเจนจัดในชีวิต มักมองเพียงผิวเผินว่า ขอเพียงสร้างของดีมีคุณค่า ก็นับว่าเพียงพอแล้ว หากในโลกความจริง ของดีมีคุณค่า แต่ไม่สามารถสร้างผลกำไรหรือ Profitability ย่อมจะไม่ยั่งยืน สินค้าที่ดีเลิศจำนวนมาก ต้องล้มหายตายจากไปอย่างน่าเสียดาย ก็เพราะขาดการคิดในเชิง Profitability เราต้องไม่ลืมว่า โลกใบนี้คือโลกแห่งวิวัฒนาการ (Evolution World) หากธุรกิจหรือสินค้านั้นไม่มีทรัพยากรสนับสนุน ไม่มีกำไรจากการดำเนินงานมาหล่อเลี้ยง การวิจัยและพัฒนาเพื่อปรับปรุงคุณภาพผลิตภัณฑ์ ย่อมไม่อาจเกิดขึ้นได้ ในที่สุด สินค้าและบริการนั้น ก็จะกลายเป็นสิ่งล้าสมัย และถูกคู่แข่งแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาดไป

Profitability จึงเป็นสิ่งที่ดี เพราะกำไรจากการดำเนินงาน คือ ทรัพยากรที่จะนำมาใช้พัฒนาปรับปรุงผลิตภัณฑ์ เพื่อให้เกิดนวัตกรรมและการสร้างสรรค์ตลอดเวลา แต่การที่ Profitability ในเมืองไทย ถูกประเมินแต่ด้านลบ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะว่า นักธุรกิจไทยส่วนใหญ่ ไม่นำผลกำไรมาพัฒนาต่อยอดผลิตภัณฑ์ อย่างมากก็นำไปขยายโรงงาน เพิ่มกำลังการผลิต หรือนำไปใช้สร้างธุรกิจใหม่ มีส่วนน้อยมากที่จะนำเงินกำไรนี้มาวิจัยและพัฒนา เพื่อให้ผลิตภัณฑ์สามารถตอบสนองความต้องการของประชากรโลกได้มากยิ่งขึ้น

วัยรุ่นที่จิตใจร้อนแรง ยังมีประสบการณ์บนโลกไม่มากนัก จะต้องถูกฝึกฝนให้เข้าใจในจุดนี้ แน่นอนว่า การสร้างของดีมีคุณค่า (Value) ย่อมเป็นเรื่องที่ควรสรรเสริญ แต่หากสิ่งที่มีคุณค่านั้นไม่อาจตอบสนองความต้องการของสังคม (Utility) สิ่งนั้นยังไม่นับว่าดีถึงที่สุด แน่นอนว่า หลายครั้ง สังคมก็อาจตัดสินประเมินค่าสรรพสิ่งอย่างผิดพลาด จนทำให้ของดีมีคุณค่า (Value) ถูกละเลยทอดทิ้ง แต่ก็มีหลายครั้งที่ผลิตภัณฑ์ซึ่งเราคิดว่ามีคุณค่า Value กลับได้รับการพิสูจน์โดยกาลเวลาและบริบทสังคมว่า ยังไม่มีคุณค่าที่เพียงพอ ดังนั้น การตรวจสอบคุณค่าของผลิตภัณฑ์ ย่อมต้องอาศัย Utility เป็นตัวทดสอบเบื้องต้น แน่นอนว่า หากเราเชื่อมั่นใน Value ของผลิตภัณฑ์ ย่อมสามารถยืนหยัดในสิ่งที่เราเชื่อ และในยุคคลื่นลูกที่ 3 ผลิตภัณฑ์ที่มีคุณค่า ย่อมได้รับการประเมินค่าใหม่ (Revalue) อย่างรวดเร็วแน่นอน

ในโลกที่สลับซับซ้อน การผลิตสินค้าที่ตอบสนองความต้องการของมนุษยชาติ(Utility) ได้สำเร็จ แต่กลับไม่ได้รับการตอบสนองด้านผลกำไรจากมนุษยชาติ (Profitability) นับเป็นกรณีที่เกิดขึ้นสม่ำเสมอ ซึ่งอาจมีสาเหตุมาจากหลายประการ บางครั้งอาจเป็นได้ว่า สินค้าชนิดนี้แม้ว่าจะสร้างรายได้มหาศาล แต่กลับมีต้นทุนมหาศาลเช่นเดียวกัน หรือบางครั้งอาจเกิดจากความสามารถในการสนับสนุนของลูกค้าเป้าหมายมีกำลังไม่เพียงพอ ซึ่งทั้งหมดย่อมนำมาซึ่งความสั่นคลอนของผลิตภัณฑ์ในระยะยาว รวมถึงการนำผลกำไรกลับมาพัฒนาผลิตภัณฑ์ในภายหลัง

Profitability จึงเป็นเครื่องมือในการตรวจสอบการทำงานสร้างสรรค์ของมนุษยชาติได้เป็นอย่างดี บางครั้ง การเน้นสร้างแต่ผลิตภัณฑ์ที่มีคุณค่า Value มากเกินไป ได้กลับเป็นภัยต่อมนุษยชาติ เพราะผลิตภัณฑ์นั้นสิ้นเปลื้องทรัพยากรของโลกไปสร้างขึ้นมา แต่กลับไม่อาจตอบสนองความต้องการของมนุษยชาติ (Utility) ได้คุ้มค่ากับทรัพยากรที่เสียไป เช่นเดียวกัน การเน้นแต่ประโยชน์ใช้สอยมากเกินไป (Utility) ย่อมอาจสร้างความเสียหายต่อโลกได้ เพราะลืมนึกถึงต้นทุนที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม  การคิดถึงแต่ Profitability มากเกินไป ก็อาจทำให้เราละเลยผลิตภัณฑ์ที่มีคุณค่า ซึ่งบางครั้งอาจยังไม่ได้รับความนิยมจากสังคมในระยะแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปกลับกลายเป็นผลิตภัณฑ์ที่สร้างผลกำไร (Profit) และ ประโยชน์ใช้สอย (Utility) ต่อมนุษยชาติอย่างมหาศาล

4. การทำงานด้วยความสุข (Happiness of Work)

ความร่ำรวยแบบอเมริกา ย่อมไม่อาจได้มาโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน มหาเศรษฐีอย่างบิล เกตส์ ทำงานหนักกว่าเราเสียอีก วันหนึ่งอาจจะ 16-18 ชั่วโมง แต่ผมคิดว่าคนไทยไม่ได้ต้องการความร่ำรวยในรูปแบบนี้ ผมจึงปรับภูมิปัญญาทั้งหมดให้เข้ากับบริบทของสังคมไทย โดยพยายามผสานภูมิปัญญาไทยเข้าไปผสมด้วยอย่างลงตัว

คนไทยไม่ได้ทำงานหนักเคร่งเครียดแบบคนอเมริกัน แต่เราก็ยังอยู่รอดและสร้างตัวขึ้นมาได้ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แม้จะไม่ร่ำรวยเลอเลิศ แต่ก็มีชิวิตสะดวกสบายและมีความสุข

ภูมิปัญญาสี่แบบของสี่ประเทศนี้ ผมจะนำมาสรุปสังเคราะห์ใน Wisdom House และเชื่อว่าภูมิปัญญาเช่นนี้ ยังไม่เคยมีสถาบันใดได้เคยสร้างสรรค์มาก่อน สำหรับ มหาวิทยาลัยในยุโรป ผมก็คิดว่าจะเน้นไปที่ข้อ 1 คือ การวิพากษ์สร้างสรรค์แบบกรีก-โรมัน ถ้าเป็นอเมริกาก็เป็นเรื่องโมเดลธุรกิจใหม่ๆ ส่วนเรื่องกลยุทธเลิศล้ำของชาวจีนก็เพิ่งผนวกเข้ามาเมื่อไม่กี่สิบปีที่ผ่านมา แม้กระนั้น ผมยังประเมินว่าพวกเขายังทำได้ไม่ถึงแก่น เช่นเดียวกัน ความสะดวกสบายรื่นเริงแบบคนไทย ไม่เคร่งเครียดจริงจังกับชีวิตจนเสียสมดุล ตรงนี้ผมคิดว่าฝรั่งอาจจะขาดแคลนไป

การประสบความสำเร็จในชีวิต ยังต้องรู้จักปรับตัวให้เข้ากับบริบทสังคม เข้าใจประวัติศาสตร์และความเป็นมา ผมคิดว่าบทเรียนทางประวัติศาสตร์มีผลมากต่อการวิเคราะห์อนาคต แต่มหาวิทยาลัยยังให้ความสำคัญน้อยเกินไป ส่วนใหญ่จะเป็นการศึกษาประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม หรือบริบทสังคม เพื่อตัวมันเอง ไม่ได้ศึกษามารับใช้ชีวิตในศตวรรษที่ 21

Wisdom Houseประสานจุดเด่นของภูมิปัญญาโลกเข้าด้วยกัน แต่สุดท้ายผู้เรียนจะต้องประยุกต์ใช้ในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีใครสามารถป้อนให้ทุกที่ทุกเวลา ผมเชื่อว่าสามารถป้อนได้ถึง 70% ส่วนอีก 30% ให้ผู้เรียนเสริมเข้าไปเอง สิ่งที่ผมใส่เข้าไปจะสร้างความแข็งแกร่งอุดช่องโหว่ของระบบเดิม โดยเฉพาะปัญหาเรื่อง “ลูกอาเสี่ย” ถ้ารอคอยกระทั่งพ่อแม่สิ้นใจวายปราณ ถึงแม้จะสร้างทีมงานไว้ให้เจ้าสัวน้อยเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายก็จะหนีไม่พ้นสูตรสำเร็จแห่งความเอาแต่ใจตัว เจ้าสัวน้อยย่อมเขี่ยคนเก่งที่แวดล้อมทิ้งไป แล้วเลือกคนไม่เอาถ่านแต่ขี้ประจบเข้ามาทดแทน

ถ้าเราสอนให้เจ้าสัวน้อยคิดเองเป็น หากอาเสี่ยตายไปก่อนที่ยังไม่ได้สร้างทีมไว้ให้เลย เจ้าสัวน้อยยังสามารถหาคนเก่งเข้ามาเสริมได้เอง นี่ผมคิดยาวไกลมากเลย ไม่ได้มองแค่คนที่กำลังสร้างตัวเท่านั้น แต่เลยไปถึงคนที่พยายามรักษาสถานะความสำเร็จไว้ “ก้าวเป็นที่หนึ่งนั้นยาก แต่รักษาความเป็นที่หนึ่งกลับยากยิ่งกว่า”

ในสภาวะที่จิตใจและสังคมเข้าสู่ยุคสังคมข่าวสารล้นเกิน (Excess Information Society) คนเราจะมีภาวะสับสนในจิตใจ บางทีมีเงิน แต่กลับเต็มไปด้วยทุกข์ มีเงินแต่รู้สึกชีวิตอ้างว้างโดดเดี่ยว เราจะสอนวิธีคิดที่เข้าใจความหมายของชีวิตแบบล้ำลึก แต่ไม่เพ้อฝัน ไม่ใช่พูดแต่เรื่องดีๆ เราจะสอนแก่นแท้แห่งความเป็นจริง

ตัวอย่างของ Wisdom House ในประวัติศาสตร์จริง

ภาพยนตร์เรื่องดัง Alexander ที่กำกับโดย Oliver Stone แม้จะเน้นฉากสงครามยิ่งใหญ่ แต่ยังรักษาความละเอียดอ่อนของตัวละครได้อย่างน่าชื่นชม ตลอดชีวิตที่วุ่นวายไปด้วยสงครามของอเล็กซานเดอร์ เขามักจะระลึกถึงอริสโตเติล (แสดงโดย Christopher Plummer) อาจารย์ของเขาอยู่เสมอ นั่นคือ ครูดีย่อมมีศิษย์ที่เลิศล้ำ อย่างน้อย พระเจ้าฟิลิปส์ แห่งมาซิโดเนีย ยังชาญฉลาดที่ส่งอเล็กซานเดอร์ไปร่ำเรียนกับอริสโตเติล

ในความคำนึงของอเล็กซานเดอร์นั้น เมื่อยกทัพไปตีชิงเมืองต่างๆนั้น ก็จะมีความคิดของอริสโตเติลติดตามไปด้วยเสมอ เช่น ในตอนที่อเล็กซานเดอร์ไปติดอยู่บนเทือกเขาที่สูงมาก “ฮินดูกูส (Hindu Kush)” และกำลังจะข้ามไปอินเดีย พลันได้หวนคิดถึงคำสอนของอริสโตเติล ที่เคยบอกว่าพ้นจากเทือกเขานี้ไปจะเป็นทะเลกว้างใหญ่ สุดขอบเขตโลก อเล็กซานเดอร์รู้ได้ทันทีว่าอาจารย์นั้นผิดพลาด แต่ความผิดพลาดของอาจารย์ยังมีภูมิปัญญาที่สูงส่ง นั่นคือ การสอนให้ลูกศิษย์กล้าโต้แย้งอาจารย์ กล้าที่จะมีความคิดเป็นของตัวเอง

พอไปเจอด้วยตัวเอง อเล็กซานเดอร์จึงรู้ว่าพวกเอเชีย เปอร์เชีย ไม่ได้เป็นพวกป่าเถื่อน อย่างที่อริสโตเติล เคยกล่าวโจมตีไว้ พวกเขาก็มีความศิวิไลซ์เหมือนกัน แต่การคิดวิพากษ์แบบนี้ก็คือ สิ่งที่อริสโตเติล ปลูกฝังไว้นั่นเอง ไม่ใช่เฉพาะความรู้ล้ำเลิศที่มอบให้กับอเล็กซานเดอร์เท่านั้น อริสโตเติลยังถ่ายทอดจิตวิญญาณที่มีความเป็นอิสระให้กับอเล็กซานเดอร์อีกด้วย

หลายฉากที่อเล็กซานเดอร์ นึกถึงว่าเขามีความคิดเห็นแตกต่างจากอาจารย์ คือ อริสโตเติล อย่างไรบ้าง ทั้งที่ตัวจริงของอริสโตเติลโผล่มาเพียงแค่ห้านาทีเท่านั้น แต่เมื่ออเล็กซานเดอร์ไปตีอาณาจักรไหนก็จะคุยกับเพื่อนทหารด้วยกันว่าอาจารย์อริสโตเติล ผิดแล้ว ยังงั้นยังงี้ นี่คือความสำคัญของการสอนแบบกรีก คือต้องมีจิตใจวิพากษ์ คุณต้องแย้งอาจารย์ได้ นี่คือความสำเร็จของอริสโตเติล ความสำเร็จของ Alexander the Great อเล็กซานเดอร์มหาราช

อริสโตเติลได้ส่งผลสะเทือนลึกซึ้งมาถึงอเล็กซานเดอร์ ก็คือเรื่องของอารยธรรม ทุกครั้งที่อเล็กซานเดอร์ไปบุกตีดินแดน พระองค์ไม่ใช่แค่ยึดเมืองเพียงอย่างเดียว แต่จะนำวัฒนธรรมของกรีกไปเผยแพร่ด้วย เพื่อที่จะทำให้การปกครองนั้นง่ายขึ้น อย่างไรก็ตาม พระองค์ไม่นิยมการเผยแพร่แบบบีบบังคับ แต่จะใช้ตัวเชื่อมที่ทำให้วัฒนธรรมของท้องถิ่นหลอมรวมไปกับวัฒนธรรมกรีก เช่น การแต่งงานกับลูกสาวของผู้นำชนเผ่า ในประเด็นนี้ ทำให้เรามองเห็นมรดกทางภูมิปัญญาจากอริสโตเติล แน่นอนว่าลำพังอริสโตเติลเพียงคนเดียวย่อมไม่เพียงพอ เพราะความคิดของเขานั้นยังมีข้อบกพร่องมากมาย แต่ว่าเรื่องที่เขาสอนวิธีคิดให้อเล็กซานเดอร์นั้น ได้ทำให้ความบกพร่องที่น่าตำหนิ ยกระดับเป็น “ความบกพร่องที่สมบูรณ์เติมเต็ม” ทั้งหมดจึงได้รับการจารึกในฐานะตำนานยิ่งใหญ่ที่โลกต้องจดจำ

ความสำคัญของ Wisdom House

อยากให้ลองมองย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน เราจะรู้สึกว่าเมืองไทยนี้น่าท้อแท้ใจ บ้านเมืองเราไม่เจริญเลย ฝรั่งมีเทคโนโลยีมากมาย เงินทุนก็ล้นเหลือ ประเทศของเราคงจะพัฒนาตามทันได้ยาก หากวันนั้นเรามัวท้อแท้แล้วไม่คิดทำอะไรเลย ตอนนี้บ้านเมืองเราคงต่ำต้อยจบสิ้นไปแล้ว แต่ในวันนี้เรามีความพรั่งพร้อม ทั้งเทคโนโลยี เงินทุน และธุรกิจมากมาย แม้เทคโนโลยีต้องนำเข้ามา แต่เราก็สามารถใช้มันได้อย่างลงตัว นี่คือความสำเร็จที่เกิดได้จากการพากเพียรต่อสู้นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ทำไมเราจึงยังรู้สึกขาดแคลนและด้อยพัฒนา  ก็เพราะตะวันตกนั้นได้ก้าวพ้นข้อจำกัดด้านเงินทุนและเทคโนโลยีไปเสียแล้ว ชาวตะวันตกที่เป็นอารยชนได้ยึดกุมส่วนที่สำคัญที่สุดของความมั่งคั่งไป นั่นก็คือ คนเก่งจากที่ต่างๆทุกมุมโลก

ในอเมริกานั้น คุณจะมาจากประเทศโนเนมอะไรไม่สำคัญ ขอให้คุณเก่งก็พอ แล้วตอนนี้อเมริกาก็มีคนเก่งมากอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่พอใจ ต้องไปหาจากจีนถึงขั้นไปลงทุนทำศูนย์วิจัย อเมริกากำลังขโมยหรือหยิบยืมสินทรัพย์ที่สำคัญของโลกยุคนี้ไปจากจีน นั่นคือคนเก่ง สินทรัพย์ที่ขาดแคลนที่สุดในศตวรรษนี้ จะเห็นว่าธุรกิจของชาวตะวันตกมักจะปรับตัวเข้ากับแนวทางในการเป็นเจ้าของสินทรัพย์ทางปัญญา ในเรื่องของSoftware และระบบปฏิบัติธุรกิจอันสะดวกสบาย เช่น eBay Google รวมทั้งระบบลงทุนอันสลับซับซ้อนทั่วโลก แล้วก็สร้างระบบวิเคราะห์วิจัยด้านข่าวสารที่แม่นยำ สร้างสรรค์ ลึกซึ้ง เพื่อสนับสนุนการมองหาธุรกิจใหม่ๆที่สร้างผลตอบแทนมหาศาล อย่างการลงทุนก็มีทั้งแบบ derivative มีทั้งอะไรต่างๆมากมาย จะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยก็ไม่รู้ แต่มันก็เป็นเครื่องมือที่ได้รับการคิดค้นจากตะวันตก และสามารถทำเงินได้มหาศาล ส่วนระบบวิเคราะห์ข้อมูลนั้น จะเห็นได้จาก Bloomberg Google และ EIU ซึ่งถือว่าเป็นสุดยอดของสุดยอดในโลกแล้ว

EIU (Economist Intelligence Unit) คือ บทสังเคราะห์เชิงบูรณาการของนิตยสาร Economist วารสารของชนชั้นนำโลก (Super Global Elite) หากเคยศึกษาบทวิเคราะห์ของ Goldman Sachs, Citi Group หรือแม้แต่ Merrill Lynch เขาจะเน้นประเด็นหลัก ไปที่เรื่องเศรษฐกิจ แต่ของEIUนี่จะเป็นทั้ง เศรษฐกิจ การเมือง จิตวิทยา รัฐศาสตร์ ครบถ้วนอยู่ในนั้นเลย

“ลึกซึ้งรอบด้าน” ที่สุดเท่าที่โลกเคยมีระบบภูมิปัญญา

ลำพังที่คุณเรียนในหนังสือ มันแทบไม่มีเรื่องพวกนี้เลย  ถ้าคุณเรียนตามระบบอย่างเดียว ต่อให้คุณไปเรียนอเมริกา คุณก็ไม่สามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ได้  ผมถึงไม่แปลกใจที่ บิล เกตส์ และ สตีฟ จอบส์ เขาจึงลาออกจากมหาวิทยาลัยมาบุกบั่นสร้างธุรกิจ แต่คุณสามารถเรียนทั้งระบบมหาวิทยาลัย และระบบWisdom House ไปพร้อมกันได้ อยากจะบอกว่าเบื้องหลังของธุรกิจเหล่านี้นั้น ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องจักรทันสมัย หรือเทคโนโลยีซับซ้อนแต่เกิดจากการรวมคนเก่งทั่วโลกเพื่อมาสร้างระบบ พัฒนาความรู้ และพัฒนายุทธศาสตร์ในการแสวงหาความมั่งคั่ง

ดังนั้น ถ้าเราต้องการก้าวไปสู่ความมั่งคั่งใหม่อย่างชาญฉลาด เราต้องพัฒนาระบบ ระเบียบ วิธีการคิด และความสามารถเชิงกลยุทธ์ เพื่อจะสร้างธุรกิจใหม่ที่มีคุณค่า ซึ่งการเรียนในปัจจุบันนั้น ไม่อาจตอบสนองได้ เพราะยุคอุตสาหกรรมนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว ถ้าปรับตัวไม่ทัน เราจะต้องตามคนอื่นอย่างเซื่องๆไปตลอดกาล

Wisdom House จึงมีภารกิจทางประวัติศาสตร์ที่จะมาอุดช่องว่างตรงนี้

ประเทศไทยต้องสร้างสถาบันหรือองค์กรที่มีรูปแบบที่คล้ายคลึงกับ Wisdom House แล้ว   โพกัสมุ่งเน้นไปที่เยาวชนคนรุ่นใหม่ ให้พวกเขาได้เห็นว่า ถ้าพวกเขาจะพัฒนาตนเองต่อไป จะต้องฝึกทักษะอะไรบ้าง และทักษะนั้นก็ไม่ใช่ทักษะที่เด็กที่กำลังจะเอ็นทรานซ์หรือเอ็นทรานซ์ไปแล้วกำลังทำอยู่ ผมไม่ได้ปฏิเสธความจำเป็นของวิชาคณิตศาสตร์หรือฟิสิกส์ แต่ผมรู้สึกว่าเรากำลังทุ่มเททรัพยากรไปกับด้านนี้มากเกินไปรึเปล่า ขณะที่โรงเรียนของตะวันตกนั้นจะมุ่งเน้นทั้งกีฬา ดนตรี ละคร ศิลปะ และรวมถึง Wisdomผสมผสานกันอย่างลงตัว ความรู้เหล่านี้ทำให้ความเป็นมนุษย์สมบูรณ์ขึ้น แต่บ้านเราเรียนเพื่อไปสอบ ไม่ได้เรียนเพื่อคิดว่าจะเอาไปพิสูจน์อะไร จะไปซาบซึ้งอะไร การเรียนแบบทื่อๆนี้ นับว่าอันตรายมาก

สำหรับคนที่เก่งแล้วยังไม่น่าห่วง แต่ปัญหาของเราคือ คนที่สติปัญญาธรรมดาจะทำอย่างไรให้มีความ “ไม่ธรรมดา” เกิดขึ้นในชีวิตพวกเขา คนเก่งนั้นมันขึ้นอยู่กับเงื่อนไขอื่นๆน้อยมาก คือ คนเก่งก็ยังเป็นคนเก่งนั่นแหละ แต่เราจะเจอคนพวกนี้น้อยมาก จนไม่เพียงพอที่จะพัฒนาชาติให้ก้าวทันเพื่อนบ้าน แต่ว่าข้อสำคัญที่สุดของประเทศที่จะเจริญก้าวหน้าไปได้  คือทำให้คนส่วนใหญ่ดีขึ้น สติปัญญาดีขึ้น ความสามารถดีขึ้น

ประวัติศาสตร์มนุษย์ชาติ ตอนที่ออกจากถ้ำมาสู่แสงสว่าง มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าไม่มีคนอื่นมาบอก ผมคิดว่ามนุษย์ที่ฉลาดในยุคแรก ซึ่งได้ออกจากถ้ำไปก่อนแล้ว ได้พยายามถ่ายทอดความฉลาดด้วยการชักชวนมนุษย์คนอื่นให้ละทิ้งถ้ำ ไปช่วยกันสร้างบ้าน สร้างชนเผ่า มนุษยชาติที่ฉลาดขึ้น มีอารยธรรมจนถึงทุกวันนี้เพราะเราพยายามถ่ายทอดความฉลาดไปยังมนุษย์คนอื่น

คนเก่งที่ยังไม่มี Wisdom คือ คนเก่งที่คิดตามระบบ ลองสังเกตดู คนเก่งในเมืองไทย จำนวนมาก ยังทำงานอยู่ในธุรกิจแบบเก่า แต่คนเก่งของอเมริกาอย่างบิล เกตส์ หรือ สตีฟ จอบส์ เขาไปสร้างธุรกิจใหม่เลย มันต่างกันขนาดนี้ Wisdom House ที่กำลังจะสร้างขึ้น เพื่อต้องการให้ลูกหลานของเราไม่ต้องไปรับใช้ระบบเก่าๆ เราไม่ต้องการให้คนเก่งไทย ไปจบชีวิตในรูปแบบเดิมๆ

Wisdom House ไม่ได้มุ่งหวังให้คนไทยมีชีวิตที่ดีขึ้นเท่านั้น มันยังไม่เพียงพอ ในยุคที่โหดร้ายนี้ สิ่งสูงสุดที่เรามุ่งหวังไว้คือว่า จะต้องสร้างสรรค์ในแนวทางใหม่ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจใหม่ หรือไอเดียใหม่

การพัฒนาธุรกิจเก่าให้ดีเลิศ ไม่เพียงพออีกต่อไปแล้ว ลองดูตัวอย่าง คนที่ทำธุรกิจใหม่ อย่างเช่น Google eBay ล้วนแต่ได้ผลตอบแทนมหาศาล การลงทุนในเมืองไทยมันก็ดี แต่หุ้นในเมืองไทยมันยังหาValue Stock ไม่ค่อยเจอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง Growth Stock หุ้นเหล่านี้อาจจะโตซัก 10-20% แต่ในขณะเดียวกัน หุ้นโตเร็วของอเมริกานั้น หากเลือกได้ถูกตัว อาจจะก้าวกระโดดปีละเท่าตัว ต่อเนื่องกันหลายปี นี่คือ “หุ้นสิบเด้ง” ของ ปีเตอร์ ลินซ์ (Peter Lynch) นั่นเอง หุ้นไทยมีแบบนี้หรือเปล่า หลายคนคงสงสัย ผมคิดว่าพอมีอยู่บ้าง แต่มันน้อยเกินไป

หากคิดใหญ่กว่านั้น Wisdom House จะช่วยผู้ประกอบการให้สามารถสร้าง “หุ้นสิบเด้ง” เพื่อช่วยสร้างสีสันและความก้าวหน้าให้ตลาดหุ้นไทย เช่นเดียวกับ ตลาดหุ้นอเมริกา ขอเพียงแค่ The Best เพียง 2-3 ธุรกิจ ซึ่งเป็นกิจการที่เติบโตเป็นร้อยเท่าพันเท่า มันเท่ากับไปช่วยพยุงกิจการและหุ้นที่ล้มเหลวปิดตัวไปทั้งหลาย ตลาดหุ้นอเมริกาจึงไม่ตกแรง เวลามีปัญหาเศรษฐกิจ นี่คือ ความมหัศจรรย์ของ New Economy หรือการสร้างสรรค์เศรษฐกิจใหม่ สร้างธุรกิจแห่งนวัตกรรม

ดนตรี ศิลปะความงาม วรรณกรรมชั้นเลิศ รวมถึง ความซาบซึ้งในมนุษยชาติ ยังสามารถผนวกเข้าไปใน Wisdom House ในเมืองนอกที่สอนกันก็ยังขาด  Wisdom คือสอนแต่เนื้อหาวิชาการและความเป็นเลิศ แต่ยังไม่สอนวิธีบูรณาการเข้าด้วยกัน Wisdom คือ การปรับประยุกต์ทุกสิ่งรอบกายมารับใช้ชีวิต ไม่ว่าคุณจะเรียนบริหาร วิทยาศาสตร์ นิเทศศาสตร์ แพทย์ ดนตรี กีฬา ถ้าหากมี Wisdom คุณย่อมสามารถต่อยอดและสร้างสรรค์พัฒนา “สิ่งใหม่”

ตัวอย่างเช่น การเล่นดนตรี ย่อมต้องอาศัย Wisdomทะลุทะลวงความคิด ผลิตบทเพลงสดใหม่ สร้างความเป็นตัวเอง ยกระดับศิลปะเพื่อเข้าสู่ภาวะ originalityที่เป็นจุดสูงสุดของการสร้างสรรค์

โดย เจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์
www.siamintelligence.com

Related posts:

  1. เปิดตัว Google Instant ค้นหาข้อมูลเร็วกว่าเดิม กูเกิล (Google) เปิดตัวบริการสืบค้นข้อมูลรูปแบบใหม่ Google Instant ซึ่งถูกพัฒนาให้การค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตรวดเร็วกว่าเดิม ด้วยการแสดงผลการค้นหาทันทีขณะผู้ใช้กำลังพิมพ์คีย์เวิร์ด ทำให้ลดระยะเวลาในการค้นหาได้ประมาณ 2-3 วินาที...
  2. Google เปิดเผยสถิติ 17 เว็บไซต์ที่มีคนเข้ามากที่สุด ในฐานะที่เป็นบริการค้นหาที่คนใช้ค้นหาข้อมูลมากที่สุดในโลกประกอบกับมีเครื่องมือในการเก็บสถิติที่แข็งแรง Google ได้ออกมาเปิดเผยอันดับเว็บไซต์ยอดนิยม 17 รายการที่มีคนเข้าเยี่ยมชมมากที่สุด โดยอิงจากจำนวน unique viewers (ผู้ชมที่ไม่ซ้ำหน้า) โดยอิงจากข้อมูลที่ถูกรวบรวมโดยบริการของ DoubleClick...
  3. Google อาจเปลี่ยนชื่อ Picasa และ Blogger พร้อมเปิดตัว Google+ ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า มีความเป็นไปได้ที่ Google จะเปลี่ยนชื่อผลิตภัณฑ์สองตัวคือ Picasa กับ Blogger เป็น Google Photos และ...
  4. รายงานสิทธิเสรีภาพในการเข้าถึงเน็ต ประเทศไทยเข้มติดท๊อปเท็น เรื่องราวเกี่ยวกับการใช้อินเทอร์เน็ตเป็นเครื่องมือในทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นการใช้งานโดยฝ่ายรัฐบาล ฝ่ายต่อต้านรัฐบาล หรือฝ่ายประชาชน ดังที่เราเห็นตัวอย่างมากมายในหลายประเทศแล้ว ยกตัวอย่างเช่น การใช้โปรแกรมทวิตเตอร์ (Twitter.com) เพื่อต่อต้านการเลือกตั้งไม่ชอบธรรมในประเทศอิหร่าน การถ่ายคลิปผ่านมือถือ...
  5. Chromebook ทางเลือกใหม่สำหรับผู้ใช้คอมพิวเตอร์ Notebook/Netbook? Chromebook แลปทอปสายพันธุ์ใหม่ที่ทำงานด้วยระบบปฎิบัติการ Chrome OS ของ Google มีความน่าสนใจอย่างไรบ้างเมื่อเทียบกับการเลือกใช้ Notebook และ Netbook...

Share this story

Comments are closed.

Copyright © 2012 Bangkok Voice News, Blog and Internet TV. All rights reserved.Top